وقتی ستارگان به من چشمک می زنند و گل ها تبسم می کنند، اگر کسی ديگر با من نبيند لذتی از ديدن آنها نمی برم. این قانون طبیعت است که هیچ کس به تنهایی نمی تواند خوشبخت باشد بلکه خوشبختی و سعادت را باید در سعادت و خوشبختی دیگران جستجو کرد.

من دلم میخواهد
خانه ای داشته باشم پر دوست
کنج هر ديوارش
دوستهايم بنشينند آرام
گل بگو گل بشنو
هر کسی میخواهد
وارد خانه پر مهر و صفايم گردد
يک سبد بوی گل سرخ
به من هديه کند
شرط وارد گشتن
شستشوی دلهاست
شرط آن داشتن
يک دل بی رنگ و رياست
بر درش برگ گلی میکوبم
روی آن با قلم سبز بهار
مينويسم ای يار
خانه ما اينجاست
تا که سهراب نپرسد دگر
خانه دوست کجاست؟

فاتح خام فتح های بی فايده نيستم. حكايت من، حكايت بازجستن روزگار وصل است. در اين ديرگاه دور ماندن از اصل خويش، در اين هجوم تكنولوژی دردسر ساز و جنگ طلب.
كوهنوردی عشق به طبيعت است. عشقی به پاكی چشمه سار، به سبزی جنگل، به نيلگونی دريا، به صلابت سنگ، به لطافت گل، به فروتنی خاک، به سپيدی برف، به توفندگی طوفان، به سبكی نسيم و به سنگينی كوه.
كوهنوردی عشق به طبيعت است و عشق به طبيعت، ورزش ما نيست، باور ماست، زندگی ماست. به راستی که کوهنوردی فقط ورزش نيست، کوهنوردی يک روش زندگی است. روشی که در آن يک سيب بين همه اعضاء گروه تقسيم می شود. روشی که در آن قوی ترين عضو گروه به پای ضعيف ترين راه می رود. راهی که رقابت ندارد که به رهروانش حقوق نمی دهند و ايشان را نيازی به سوت و کف مشوقان در قله نيست. ناجی بی منت يکديگرند. گروه می سازنند که دل به سنگ بند کنند تا به ننگ بند نشود. مزدشان معراج روح است و تشويقشان نوازش باد. قانونشان عشق است و قانون گذارشان معشوق.
عشق به طبيعت، عشق به زندگی است و زندگی تجلی عشق است.
و مرگ آنجاست كه عشق نیست . . .

کوه یعنی دوباره تازه شدن
یعنی لذت نوشیدن یک فنجان چای زیر یک سقف باز
کوه یعنی لبخند خدا
روئیدن یک گل نزدیک او
شنیدن موسیقی باد
زمزمه ی باد
رقص نور
رویش یک علف بی دغدغه ی له شدن
شکفتن یک شقایق بی هراس از چیده شدن و . . .
من میروم با کوله بار عشق
با کوله باری از خاطرات، همراه یاران باوفا
که چه زیباست
دشت ها، صخره ها، قله ها و غارها
و چه زیباتر
چشمه ها و آن شقایق ها
و گلهای روئیده در دل صخره ها
بی نیاز باغبان و بی منت دستان ما
و چه زیباست با یاران بودن در کنار لاله ها و نهرها
و چه زیباتر خدا را بهتر دیدن و بهتر شناختن در قله ها
دور از بدی ها . . .

دل سپردن بر ستيغ كوه ها را، عشق بايد گفت
كوله بار‌ سختِ سنگين را به دوش خود كشيدن
از بلند يال ها بالا كشيدن
پا نهادن بر چكاد كوهساران
كار هر كس نيست
ره بريدن در اُريب صخره های مرگبارش
و فرو رفتن به عمق دره های پر شيارش
پنجه افكندن به يخ های يخارش
كار هر كس نيست
اوج صخره آشيان باز و شاهين است
جايگاه مردان نيک آئين است
همنوردا . . . مرد بايد بود
در كمال سرافرازی
زير پای نيک مردان
گَرد بايد بود
كوه را عشق است
دل سپردن بر چكاد كوه ها را عشق بايد گفت
عشق ورزی شيوه والای انسان است

در ادبیات عرفانی ما عاشقان یا سر به کوه گذاشته اند یا بیابان
اهل سفر که باشی عاشقی
فرقی نمی کند به بلندای کوه بیندیشی یا به پستی کویر
مهم آن است که در جستجوی لیلی ترک منزل کنی و کوله ات را بر دوش بیندازی
خدایا عاشقم کن

اگر پیاده هم شده است سفر کن٬ در ماندن می پوسی . . .

irantabiatgard@yahoo.com