مسيريابی در طبيعت
مواظب خطر باشيد:
برف چالها و يخچالها را از نظر خطر ريزش بهمن و صخره ها را از نظر ريزش احتمالی سنگ بررسی كنيد. از مسيرهايی با نقاط بهمنی و يا خطر ريزش سنگ، در ساعات سرد شب و يا صبح زود سريعا بگذريد. از اين مناطق به هنگام ريزش باران عبور نكنيد. اگر عبور از مسير انتخابی مشكل است قبل از دير شدن، راههای احتمالی ديگر را بررسی كنيد.
در مورد بازگشت فكر كنيد. هميشه مسئله بازگشت را در نظر بگيريد. اگر بالا رفتن از جايی آسان است، لزوما پايين آمدن آن آسان نخواهد بود. همچنين ممكن است پيدا كردن راه بازگشت نيز آسان نباشد. از جی پی اس و ارتفاع سنج استفاده كنيد و در صورت نياز، راه را علامت گذاری كنيد. به اين فكر كنيد كه اگر هوا تاريک شد گروه كجا خواهد بود و آيا می شود در آن ساعت از چراغ پيشانی استفاده كرد. به نقاط كمپ اضطراری، منابع آب و عوامل ديگری كه بازگشت را راحت تر و مطمئنتر ميسازد، فكر كنيد.
راه رفتن:
رسيدن به قله اغلب با راه رفتن است تا صعود فنی و مهارت در راه رفتن اهميت دارد. قبل از رسيدن به پاكوب، به پاها، باسن و كمر و شانههای خود تمرين كششی دهيد. مقداری آب بنوشيد. كوله پشتی و كفشها را مناسب بدن خود سازيد تا از بروز توقفهای اجباری بعدی جلوگيری كنيد.
از جيب های بيرونی كوله پشتی برای قرار دادن وسايلی كه مكررا در طول روز استفاده خواهند شد مثل آب، بلوز، تنقلات، كلاه، دستكش، گتر، عينک آفتابی و چراغ پيشانی استفاده كنيد. كلنگ و باتونهای خود را در قسمت خارجب كوله پشتی قرار دهيد تا برای عبور از نقاط دشوار در دسترس باشد.
در آغاز، آهسته حركت كنيد تا بدن گرم شود و قبل از شروع به عرق كردن لباس های خود را كم كنيد. صعود از ارتفاعات را آهسته و با استيل انجام دهيد و در شيب كم سرعت را بالا ببريد.
گام استراحت:
سرعت آرام و يكنواخت، انسان را به قله می رساند. در مسيرهای شيبدار، روی برف و در ارتفاعات، گام استراحت، سرعت قدم ها را كنترل كرده و خستگی را كاهش می دهد. جای توقف های ممتد در مواقعی كه پاها و شش ها احتياج به وقفه دارند، از اين تكنيک استفاده كنيد.
بدين منظور، هر گام را به يک لحظه كوتاه توقف كامل خاتمه دهيد تا استراحتی به پای خود داده باشيد. يک پای خود را برای قدم بعدی به جلو حركت دهيد. صاف بايستيد و در حالی كه به پای پشتی اجازه می دهيد كه تمام وزن بدن را تحمل كند، نفس خود را بيرون دهيد.
پای عقبی خود را بكشيد و راست كنيد تا توسط استخوان پا حمايت شويد، نه توسط ماهيچه ها، احساس كنيد كه وزن شما روی استخوان ها و پا قرار گرفته است. اكنون كاملا استراحت كرده و به ماهيچه های پای جلوی خود اجازه استراحت بدهيد. مخصوصا ماهيچه های ران، اين لحظه آنی استراحت، هر چقدر هم كه كوتاه باشد باعث رفع خستگی ماهيچه ها می شود.
سپس يک نفس بگيريد و پای عقبی خود را برای گام بعدی به جلو بياوريد و تمام اعمال را برای پای ديگر خود تكرار كنيد. تنفس خود را با حركات پا هماهنگ كنيد با هر گام، يک بار تنفس كنيد. نفس بگيريد و گام برداريد. در حينی كه در حال استراحت دادن به پای جلوی خود هستيد و روی پای عقب قرار داريد، نفس را بيرون دهيد. اين شكل تكراری را در طول صعود حفظ كنيد. تعداد تنفس در هر گام بستگی به سختی كار و درجه خستگی شما دارد.
استراحت ها:
استراحتها سرعت و آمادگی بيشتری به بدن می دهد. فقط هنگام خستگی توقف كنيد. در غير اين صورت روحيه گروه را برای رسيدن به قله پايين می آوريد. در ساعات اوليه حركت كه بدن سر زنده و آماده است فاصله بين استراحتها را هر ۱ تا ۵/۱ ساعت انتخاب كنيد. در حالت ايستاده و يا تكيه داده استراحت كنيد و كوله خود را از روی دوش پايين بياوريد. نفسهای عميق بكشيد و چيزی بخوريد و بنوشيد. هميشه بدن خود ر از نظر آب بی نياز نگه داريد و در هر توقف آب بنوشيد.
زمانهای متفرق شدن گروه برای دستشويی را اعلام نماييد چرا كه ممكن است افرادی بر اثر خجالت كشيدن نياز خود را عنوان نكنند و اولين توقف شما برای اين كار بايد آخرين نقطه دارای امكانات توالت باشد.
در طول يک روز راهپيمايی گروه می تواند بعد از هر دو ساعت يا بيشتر يک استراحت كامل بكند. نقاطی را برای استراحت انتخاب كنيد كه امتيازاتی مانند دسترسی به آب، محل قرار دادن كوله پشتی ها و چشم انداز خوب دارند.
بازگشت:
در حركت به طرف پايين، قدم ها بدون احساس خستگی سرعت می گيرند. در هنگام فرود، وزن بدن و كوله پشتی روی رانها، زانو پاها فشار می آورد. با چند روش از بروز صدماتی مثل تاول، صدمات زانو، زخم انگشتان پا، كبود شدن ناخنها، سردرد و درد كوله پشتی جلوگيری نماييد.
قبل از حركت ناخنهای خود را بگيريد. بند كفشها را مخصوصا در قسمت بالای كفش سفت كنيد تا از حركت پا درون كفش و فشرده شدن انگشتان جلوگيری نماييد. در هنگام وارد آمدن هر گونه شوكی به زانوها، آنان را خم كنيد. هر پا را خيلی سبک حركت دهيد، طوری كه انگار تازه زخم داشته است. از چوبهای اسكی و يا باتون جهت تخفيف فشار روی زانوها و حفظ تعادل استفاده كنيد. سرعت گام های خود را كمتر از آن چيزی كنيد كه نيروی جاذبه می خواهد.
در صورت نياز از يک كلنگ جهت حفظ تعادل و ترمز كردن استفاده كنيد. اين وسيله روی چمن زارها روی شيب ها، جنگل ها و خزه ها بسيار مفيد است.
تراورس:
راه رفتن در عرض يک شيب (تراورس) باعث پيچ خوردن مچ پا، كج شدن باسن و از دست دادن تعادل می شود. اگر امكان دارد با تغيير مسير حركت از تراورس كردن اجتناب كنيد. اگر تراورس غير قابل اجتناب است صخره ها، راه های عبور حيوانات و نقاط بدون پوشش گياهی را انتخاب كنيد تا از پيچ خوردن زانو جلوگيری نماييد. برای وارد آمدن فشار كمتر به مچ پا از حركات زيگزاگی و مارپيچی استفاده كنيد.
مسيريابی:
در انتخاب مسير حال كه وسايل را در دست داريد و كليه شرايط راجع به هوا و منطقه را می دانيد ساده ترين راه را انتخاب كنيد. هميشه سعی كنيد مسير اصلی را پيدا كرده و روی آن باقی بمانيد. زمانی كه علايم و نشانه ها از بين رفته اند متوجه پيچ راه نشدن امری عادی است. در يک مسير واقع در جنگل پوشيده از برف سنگين تنه های اره شده درختان كه از برف بيرون آمدهاند، ممكن است تنها علايم نشانگر موقعيت راه پاكوب باشند.
حركت با ديگران در يک گروه:
اجرای برنامه با ديگران لذت بخش تر است:
- گام های خود را با سرعتی برداريد كه وقت كم نياوريد. و طوری سرعت گروه را تنظيم كنيد كه آهسته ترين فرد فاصله زيادی از گروه نداشته باشد و نفر آخر در هنگام استراحت بتواند خودش را به گروه برساند و از همان زمان استراحت را شروع كنيد.
- كند ترين فرد را در جلوی صف بگذاريد.
- وسايل و ابزار گروهی را بين افراد با انرژی تقسيم كنيد.
- از فرد جلويی خود سه تا پنج قدم فاصله بگيريد، به هر كوهنورد همچنين هر كلنگ كوهنوردی، مقداری فضای آزاد بدهيد.
- هميشه با گروه حركت كنيد. از ديگران فاصله زيادی نگيريد.
- زمانی كه شاخه درختی را می گيريد و ميخواهيد آن را رها نماييد به پشت سر خود نگاه كرده و فرياد بزنيد: شاخه!
- زمانی كه توقف می كنيد در كنار راه بايستيد.
- جهت انجام هر كار ضروری اجازه بگيريد. در زمان ملاقات با گروه ديگری متواضع باشيد. رسم بر اين است كه گروهی كه در حال پايين رفتن است، می ايستد. در مسيرهای با شيب كم و يا زمانی كه گروه پايين رونده بزرگ است، گروه بالارونده می ايستد و به آن ها راه می دهد. زمانی كه گروهی را با كوله پشتی ملاقات می كنيد كنار راه بايستيد و به آنها راه بدهيد، از صحبت كردن بلند خودداری كنيد و حركات اضافی انجام ندهيد. كسانی كه با دوچرخه كوهستان هستند هميشه مراعات پيادهها را بكنند.
- در مسيرهای طولانی و فرود، زمانی كه پيدا كردن مسير شكل نيست، يک نقطه را برای جمع شدن انتخاب كنيد. اين كار باعث می شود هر كسی با سرعت خود راه برود و گروه در دسته های كوچک تر تقسيم شود. گروه را در نقاط تقاطع و يا محل رد شدن از رودخانه دوباره جمع كنيد. افراد با تجربه را در جلو و پشت سر گروه قرار دهيد.
- آدمی بشاش و آماده كمک باشيد. كسی باشيد كه انسان تمايل داشته باشد با او برنامه اجرا كند.
تا زمانی كه علايم از روی مسير پاک نشده اند و تا موقعی كه مجبور به انتخاب جهت ديگری نشده ايد از روی پاكوب خارج نشويد كسانی كه پاكوب اولی را درست می كنند، هميشه آسان ترين راه را انتخاب كرده اند شما هم مانند آنها عمل كنيد.
مواجهه با حيوانات در طبيعت وحشی:
حيات وحش محيط كوهستان افسونگر و اغلب جذاب است اما مشاهده پرندگان و حيوانات بايد از دور باشد و نبايد مزاحم آنها شد. در صورت مواجهه با حيواناتی در مسير، خود را آهسته كنار بكشيد به آنها فرصت بدهيد تا بتوانند خود را دور كنند. سعي كنيد از مسيرهای سرازيریشان عبور كنيد زيرا آنها برای فرار، معمولا جهت سربالايی را انتخاب می كنند. فضای زيادی را برای آنها باقی بگذاريد زيرا مواجهه حيوان با انسان در يک محدوده كوچک، خطر حمله را به وجود می آورد.
در سرزمين خرس ها از قلمروی شخصی آنها فاصله بگيريد. سعی كنيد از برخورد با آنها اجتناب كنيد. اگر مجبور به عبور از محل حيوانات هستيد سر و صدای زيادی راه بياندازيد تا نزديک شدن خود را به آنها اعلام كنيد. اگر گروه كوهنوردی ناگهان با خرس يا يوزپلنگی روبرو شد، بر نگردد و فرار نكند. فرار كردن از مقابل حيوانات باعث تحريک حس حمله برای طعمه خواهد شد. خرسها دوندگان خوبی هستند. در اين گونه مواقع، در جای خود بمانيد، به حيوان نگاه كنيد و در حالی كه كماكان به نگاه كردن ادامه می دهيد آهسته حركت كرده و راه حيوان را باز كنيد.
























وقتی ستارگان به من چشمک می زنند و گل ها تبسم می کنند، اگر کسی ديگر با من نبيند لذتی از ديدن آنها نمی برم. این قانون طبیعت است که هیچ کس به تنهایی نمی تواند خوشبخت باشد بلکه خوشبختی و سعادت را باید در سعادت و خوشبختی دیگران جستجو کرد.